WAAR HET HART SPREEKT WORDEN KINDEREN VRIJ...
Onlangs begeleidde ik een bijzondere opstelling. Vader Peter zag zijn zoon al geruime tijd niet meer. Zijn vraag was helder en tegelijkertijd beladen: “Hoe kan ik het contact met mijn zoon herstellen?”
Vooraf gaf ik de groep mee dat de liefde van een kind voor de vader via de moeder stroomt. Die beweging vormt vaak het fundament van een gezonde verbinding binnen een gezin.
De eerste beelden: afstand, pijn en een oud verhaal
Peter koos representanten voor zichzelf, zijn ex-vrouw en hun zoon. Meteen werd zichtbaar hoe verhoudingen soms vast kunnen zitten:
– Peter keek weg, alsof het te veel was om te zien.
– De moeder zat op haar knieën, haar blik naar de grond.
– De zoon stond afzijdig, uit het veld van verbinding.
Omdat de moeder naar de grond keek, legde ik een representant vóór haar neer — een test om te zien wat ze werkelijk droeg. Op het moment dat die werd geplaatst, bewoog de zoon direct naar dat punt en ging naast de ‘dode’ liggen. Moeder begon te huilen. Hier werd voelbaar dat zij iets ouds, iets zwaars, vasthield.
Peter bleef intussen wegkijken en wiebelde. Zijn woorden: “Drama… dat ken ik.” Een oud verhaal dat zich herhaalde.
Ik draaide de representant van Peter voorzichtig richting de moeder. Meteen ontstond er weerstand. Toen ik Peter zelf in de opstelling wilde zetten, weigerde hij eerst — een begrijpelijke reactie. Toch voelde ik in het veld dat dit precies was waar hij nodig was.
Toen hij uiteindelijk plaatsnam, bleef hij aanvankelijk wegkijken. Ik gaf tijd. Ruimte. Zijn ziel mocht werken. En het duurde… lang. Tot er ineens een beweging kwam. De schouders zakten. De adem veranderde. De tranen kwamen. Het verdriet dat al die tijd veilig opgeborgen was, vond opnieuw een plek.
Hoe dichter Peter bij zijn ex-partner kwam te staan hoe rustiger het werd bij de zoon. De poging om de twee ouders weer naast elkaar te laten staan als partners bleek niet mogelijk, en dat was ook niet nodig. De liefde tussen hen als ouders, vanuit het hart, begon opnieuw te stromen. Voor even was er verbinding. Een zachte omhelzing. Een erkenning van gedeeld verleden, en vooral: van gedeeld ouderschap.
Voor Peter een uitdagende les in 'hartsverbinding' — ook wanneer de ander een andere mening, een andere wereld of een andere pijn heeft. Wanneer je de ander kan zien mét zijn achtergrond, ontstaat er rust. En vanuit die rust wordt een kind vrij om zelf te bewegen.
Enkele weken later ontving ik een bericht:
“Is het door de opstelling… of door Sinterklaas? Maar na vijf weken is mijn zoon teruggekomen.”
Hij merkte op dat hij anders keek naar zijn ex-vrouw. En dat zijn zoon anders keek naar hem. Of het nu Sinterklaas was of de opstelling, zei hij, maakte eigenlijk niet meer uit.
Waar het hart spreekt, worden kinderen vrij.